黒帯

Kuro Obi (η ιαπωνική γραφή με τα ιδεογράμματα του τίτλου) σημαίνει μαύρη ζώνη.

Έτσι με αποκάλεσε μια φίλη, παλιά καραβάνα με 3 dan, στο WADO RYU KARATE-DO, όπου και εκείνη ευθύνεται -απο καραμπόλα για το ότι κι εγώ το ξεκίνησα πριν απο δέκα χρόνια.

Δεν είχα ποτέ τέτοιες φιλοδοξίες για μαύρες ζώνες και αγώνες, έψαχνα απλά κάποιο “άθλημα” να με κρατάει fit, να έχω κίνητρο να ασχολούμαι σε μόνιμη βάση και να μην το παρατήσω, όπως είχα κάνει

επανειλλημένα με τα γυμναστήρια στο παρελθόν.

Και ήμουν τυχερός γιατί βρήκα πολλά παραπάνω: το στυλ του ΔΡΟΜΟΥ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ (ΑΡΜΟΝΙΑΣ), μια σχολή με αρχές και τεχνικές αρετές που μου ταίριαξε απόλυτα, έναν sensei που δεν βαριέται ποτέ να μου διορθώνει τα λάθη

που συνεχώς κάνω και με πιέζει για να γίνομαι καλύτερος, και μαζί μια sensei που συγκινημένη δάκρυσε τη μέρα των εξετάσεων των μαθητών της (ψαράκι γαρ), βρήκα συναθλητές που παρακινούσαμε ο ένας τον άλλο,

παλαιές μαύρες ζώνες που δεν αρνήθηκαν ποτέ να βοηθήσουν, να διορθώσουν, να συμβουλεύσουν, πολλούς φίλους και μια παγκόσμια οικογένεια και άλλα πολλά, που ακόμα δεν έχω συνειδητοποιήσει.

Στη πορεία άρχισε να μου αρέσει που μάθαινα κινήσεις, τεχνικές, blocks και juki, να μπορώ να χρησιμοποιήσω το σώμα για άμυνα και επίθεση, να δίνω μάχες και

επίσης να μαθαίνω την υπέροχη φιλοσοφία και στάση ζωής που κρύβεται απο πίσω.

Το πιο βασικό όμως το βίωσα κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας για τις εξετάσεις στην ηλικία των 60 χρόνων που είμαι και είναι η μεγαλύτερη μάχη που έδωσα:

η μάχη με τον εαυτό μου, η μάχη για να παραμένω συνεπής, επίμονος, υπομονετικός, πειθαρχημένος, με αυτοπεποίθηση, ανθεκτικός στη κούραση, στον πόνο (λόγω ηλικίας περισσότερο),

στη κριτική, στη συνεχή διάθεση για βελτίωση και πάρα πολλά ακόμα. Και απ’ ότι φαίνεται αυτή τη μάχη την κέρδισα.

Και όπως λένε οι καρατέγκα ” το καράτε ξεκινάει στη μαύρη ζώνη”